Sevinc Osmanqızı: Rauf bəy, qonağımızın siz olacağını biləndə bəzi xanımlarımız ehtiyat edib gəlmədilər. Siz yəqin buna adətgərdəsiniz.

 Rauf Arifoğlu: Olur belə. Bəzən tanışlar yavaşca, mədəni şəkildə xahiş edirlər ki, ailə üzvlərimlə təmsil olunum, şəxsən özüm gəlməyim. Onları başa düşmək olar. Məsələn, mən bir dəfə qaynımın oğlunun kiçik toyunda iştirak edirdim. Qaynım 16 il polis işçisi işləyib. Orada onun işlədiyi polis orqanlarının rəhbərləri də iştirak edirdilər. Toyun səhərisi günü onu işdən çıxardılar. Rəhbərlik bilmirdi ki, o, mənim qaynımdır. Bu, bütün qohumlara acı dərs oldu. Amma mən inanmıram ki, bizə salam verən ucdantutma hamını repressiya edirlər. İnanmıram ki, bu, dövlətin və ya hakimiyyətin siyasətidir. Ola bilsin, ayrı-ayrı məmurlar, sahə rəhbərləri hesab eləyirlər ki, belə eləmək lazımdır.  

Dəqiqlik və qaynar xəbərlər  

İlhamə Qasımlı: Rauf bəy, qəzetinizin məlumat mənbələri barədə nə deyə bilərsiniz? Bu mənbəlrin verdiyi məlumatların dəqiqliyi sizin üçün nə dərəcədə əhəmiyyətlidir? 

Rauf Arifoğlu: Qəzetimizin əməkdaşlarının elə mənbələri var ki, mən onları bilmirəm. Ənəvi olaraq, bizim qəzetin məlumat bazasının mükəmməl olmasının əsas səbəbi partiyanın uzun illər hakimiyyət iddiasının real olması ilə bağlı olub.  Dəqiqlik - bütün qəzetlər üçün vacib şərtdir və jurnalistikanın qızıl qanunudur.  Amma təəssüf ki, Azərbaycanda məlumatın dəqiqləşdirilməsi ilə bağlı çox ciddi problemlər var. Biz ilkin mənbəyə çıxmaqla bağlı, gün ərzində ciddi problemlər yaşayırıq. Deyək ki, Milli Təhlükəsizlik Nazirliyi, Daxili İşlər Nazirliyi, Prokurorluqdan hər hansı bir rəsmi xəbəri gün ərzində dəqiqləşdirməyimiz, demək olar ki, mümkün olmur. Ona görə də, biz xəbəri o şəkildə  təqdim edirik ki, bütün cəhdlərimizə baxmayaraq, bu xəbərin təsdiq və ya təkzibini ala bilmədik. Amma bizə elə mənbələr, adlarını gizli saxlamaq şərti ilə, məlumat verirlər ki, biz onların məlumatlarına inanırıq, çünki bu, zamanla, illərlə  yoxlanmış mənbələrdir. Amma elə də də olur ki, çox inandığımız mənbələr bizi pis vəziyyətə qoyurlar.

Biz qaynar xəbərlə işləyirik. Həftədə 7 dəfə çap olunuruq. Bazar münasibətləri imkan vermir ki, biz xəbərləri dəqiqləşdirmək naminə bir neçə gün gözləyək və ya bir gün gözləyək. Bu baxımdan müəyyən vicdanlı yanılmalarımız olur. Amma əsasən işlədiyimiz mənbələr - onlar polisdə də, təhlükəsizlik orqanlarında da, prokurorluqdada da var - bizə düzgün məlumat çatdırmağa çalışırlar. 

Sevinc Osmanqızı: Bunu etiraf kimi başa düşmək olarmı ki, siz də qəzetinizin çox da dəqiq  olmadığını başa düşürsünüz? 

Rauf Arifoğlu: Mətbuatın ən zəif tərəflərindən biri – məlumatı 2 mənbədən  dəqiqləşdirməkdir. Məsələn, güc strukturlarına aid məlumatı dəqiqləşdirmək üçün biz onların mətbuat xidmətləri ilə işləməliyik. Azərbaycan dövlətinin hal-hazırda dövlət orqanlarının mətbuat xidmətləri ilə bağlı bitkin bir siyasəti, konsepsiyası yoxdur. Mətbuat xidmətlərinin rəhbərləri ancaq özlərinin fərdi qabiliyyətlərinə görə fərqlənirlər. Məsələn, Xarici İşlər Nazirliyinin mətbuat xidmətinin rəhbəri təyin olunub. Onun fərqlənməsi ancaq özünün xüsusi keyfiyyətləri ilə bağlıdır. Nazirliyin mətbuatla işləmək siyasəti yoxdur.

İlhamə Qasımli:Amma XİN-də olan ənənənin bundan əvvəlki mətbuat katibinin vaxtında əsası qoyulub. Siz razısınızmı ki, mətbuat xidmətlərinin işi həmin orqanın birinci şəxsinin mətbuata münasibətindən də asılı olur?    

Rauf Arifoğlu: Biləcəridən o tərəfə olan məsələlərlə bağlı Azərbaycan hakimiyyəti açıqdır. Gəlin şükr edək ki, hansısa sahədə bir irəlilıyiş var. Çox arzu eləyək ki, o biri sahələrdə də olsun ki, biz də xəbərləri, məlumatları dəqiqləşdirə bilək.

Biz müxalifət qəzetiyik və bizim mövcudluğumuz bizim satışımıza bağlıdır. Satışı biz ancaq narazı elektorat arasında yaymaq nəticəsində əldə eləyə bilərik. Ona görə biz məhkumuq ki, öz oxucularımızın auditoriya principi ilə rəylərini, düşüncələrini, arzularını, oxumaq istədiklərini nəzərə alaq. Bu baxımdan, bizim işimiz əsasən hakimiyyətdəki məmurlarladı. O məlumatları da dəqiqləşdirmək üçün məcburuq ki, aşağıdan yuxarı instansiyalara gün ərzində neçə dəfə zəng edək. Bəzən qəzetimizin adını eşidəndə, heş bir izahat vermədən telefonu qapadırlar. Bu, bir neçə dəfə təkrar olunandan sonra, biz cəhdlərimizi dayandırırıq. Bizim dəqiqləşdirmə ilə bağlı problemlərimiz var və bu da bizə hər həftə problem yaradır. Amma belə yanılmalar cox deyil. Nisbət etibarilə götürdükdə, həftə ərzində qəzetlərin 2 və ya 3-də yanlışlıq ola bilir.  

Sevinc Osmanqızı:Hər halda informasiyanın dəqiqləşdirilməsi ilə bağlı problemlər  şayiələrin, fərziyyələrin yazılması üçün bəhanə olmamalıdır. Yarı-zarafat, yarı-ciddi deyirlər ki, bəziləri hətta nüfuzlu adamların yas yerlərində eşitdiklərini sonra xəbər kimi dərc edirlər.

Rauf Arifoğlu:Yox, elə bir şey yoxdur. Məşhur adamların, kriminal dünyasının simalarının yas yerlərindən materiallar hazırlayırıq. Bəzən məlumatl gəlir şayiə şəklində -  filankəsin adamı filankəsdir, filankəsin şirkətini bağladılar, və s. Biz onu elə şayiə janrında da çap eləyirik ki, ölkədə siyasət dəhlizlərində gəzən şayiələrə əsasən,  belə deyilir.

Sevinc Osmanqızı:Bu, özü diffamasiya deyilmi?  

Rauf Arifoğlu: Xeyr, deyil. Biz çalışırıq ki, özümüzə diffamasiya problemi yaratmayaq. Bu problemin haqsız yerə əziyyətini biz indiyədək çəkməkdəyik. “Yeni Müsavat” qəzeti 2004-cü ildən bu günədək  60 min Avro cərimə ödəməkdədir. Bizim diffamasiya problemlərimiz məmurlarla bağlı olur. Hələ heç bir vətəndaş bizi məhkəməyə vermək barədə təşəbbüs qaldırmayıb.  

Siyasətci, yoxsa jurnalist? 

İlhamə Qasımlı: Rauf bəy, siz həm də siyasətçisiniz. Sizin siyasi maraqlarınız peşə maraqlarınızı üstələmirmi?   

Rauf Arifoğlu:Mən siyasi qəzetin Baş Redaktoruyam. Bu, siyasi postdur. Mən müxalifət qəzetinin Baş Redaktoruyam. Bu da mənim düşərgəmi müəyyənləşdirir. Bu baxımdan, əlbəttə, mən etiraf edirəm ki, indiki hakimiyyətə münasibətdə mən qərəzliyəm.  Qərəz bizim rəylərmizdə, fikir yazılarımızda, köşə məqalələrimizdə, redaksiya materiallarımızda özünü büruzə verir. Amma çalışıram ki, mən bunu xəbər siyasətinə aid eləməyim, yəni xəbəri rəydən ayırım. Çətindir, çox çətindir. Çünki bizdə çalışan heyət də eyni baxışlara malikdir.

Biz narazı elektoratın rəyini ifadə edirik və alternativ informasiya mənbəyi yaratmaq iddiasında olan adamlarıq. Mən çalışıram ki, siyasi maraqlarımı peşəkar jurnalistika maraqlarına qurban verməyim. Mən qəzet redaktoru kimi bir siyasi post tutsam da, müxalifət funksioneri deyiləm, partiyanın rəhbərliyində təmsil olunmuram. Mən vaxtilə  qurulmasında iştirak elədiyim Müsavat partiyasının on minlərlə sıravi üzvlərindən biriyəm. Amma bir daha vurqulamaq istəyirəm ki, “Yeni Müsavat” qəzetinin Baş Redaktoru olmaq – siyasi vəzifədir.  

Təqib kampaniyaları nəyə xidmət edir? 

İlhamə Qasımlı:Maliyyə mənbələriniz haqqında soruşmaq istərdim. Son zamanlar qəzetinizin səhifələrində bazara yeni girmiş şirkətlərdən birinə qarşı təqib kampaniyası aparılmaqdadır. Mən xatırlayıram ki, vaxtilə “Azpetrol” şirkətinə qarşı bənzər təqib kampaniyası aparırdınız. Bir müddət sonra “Azpetrol”un reklamı səhifələrinizdə göründü və kampaniya dayandırıldı. Bu cür kampaniyalar hansı zərurətdən yaranır və hansı məqsədə xidmət edir?

Rauf Arifoğlu:İcazə verin əvvəlcə “Azpetrol” barədə deyim. “Qərbə baxan qartal, əlində PKK simvolikası” adlı yazı dərc etmişdik. MTN-dən bizi çağırdılar, dindirdilər ki, bu məlumatı haradan götürmüsünüz və s. Mən də PKK-nın nə zamansa çəkilmiş bayrağının görüntülərini təqdim elədim ki, biz ölkəmizə separatçı terror təşkilatına bağlı strukturların  girməsindən narahatıq. O vaxtlar Azpetrolun Rafiq Əliyev adlı bir rəhbəri var idi.  Bir necə qəzetin rəhbərini dəvət etdi, öz ofisini, şirkətini, proqramını, planlarını göstərdi və bizi inandırdı ki, bu qardaşlar kürd deyillər və heç bir xarici təşkilata, PKK-ya bağlı deyillər. Bu, bir neçə ay davam edən proses oldu. Bu proses əsnasında bizə reklam da təqdim olundu və çox cüzi reklam şərtləri ilə biz təmiz, vergisi tutulmuş pullar qəbul elədik. Aramızda başğa münasibətlər olmadı.

 O zaman, xatırlayırsınızsa, bir günün içərisində “Azpetrol”un yanacaq doldurma məntəqələrinin üzərindən o simvolika yığışdırııdı, qartallar rəngləndi və “Azpetrol” yeni simvolikaya keçdi. Bunu biz elədik.

O ki qaldı iqtisadi maraqlara, mən qaranlıq adam deyiləm. Bir neçə dəfə həbsdə olmuş adamam. Qaranlıq işlərim olsaydı, indi burada olmazdım. Nə qəzetimin, nə özümün heç bir iqtisadi, gizli bağlılıqları yoxdur. Olsaydı, mən bu qədər gecə-gündüz çalışıb, qəzetin satılmasına çalışmazdım. Mənim qəzetimim illik smetası 400 min dollardır. Yəni hər bir nömrə 1 min manat təşkil edir. Mən o qədər pulun hamısını satışdan çıxarıram. Sizə təəccüblü gələcək, amma Azərbaycanda, bəlkə də, yeganə bizik ki, satış vasitəsilə bütün xərclərimizi ödəyirik. Ona görə də mən çaıışıram ki, hər gün elə bir mövzu çıxsın, elə bir maraqlı manjet olsun ki, qəzet satılsın. Hansısa iqtisadi gəliri, biznes, dayağımız olsaydı, mən də bütün başğa qəzetlər kimi, qəzet işini buraxardım.

Ilhamə Qasımlı:Onda yeni şirə markasına qarşı təqib kampaniyası nəyə xidmət edir?

Rauf Arifoğlu: Mən o şirə markasının arxasında dayanan siyasətin və fiqurun əleyhinə kampaniya aparıram. Onu ifşa eləyirəm ki, bi adamın əlində nələr cəmlənib. O yeni adla ortaya sunulan məhsul, bilirsiniz, nə qədər xırda istehsalçının, ticarətçinin biznesini darmadağın edib, monopoliya yaradıb? Biz o şirkətə qarşı indi kampaniya aparırıq. O şirələrlə bağı 3 və ya 4 yazı çıxıb.

İlhamə Qasımlı:Amma hamısı qəzetin birinci səhifəsində, aparıcı yerdə.

Rauf Arifoğlu: Əlbəttə, bu, həmin adamın özünə olan maraqdan irəli gəlir. Əvvəl hamı gülürdü buna. Sonra biz bu işin arxasını araşdıranda məlüm oldu ki,  bu “gülməli iş” minlərlə bu sahədən çörək qazanan, ailəsini saxlayan adamın faciəsidir. Məsələn, Qəbələdə şirə zavodu vardı, bankrot oldu, 300-dən yuxarı iş yeri bağlandı. O, təkcə istehsalşıların deyil, istehlakçıların da hüquqlarını pozur. Bir həftənin içərisində diqər şirə markalarının qiymətləri iki dəfə qalxdı. Çünki bu şirə istehsalını quranlar digər şirə növlərinin gömrük qiymətlərini təsirləndirə bilirlər. Ölkədə minlərlə, on minlərlə istehlakçının hüquqları bu şəkildə pozurlar.

Sevinc Osmanqızı:Məncə, şirə kampaniyası nümunəsində biz bir daha siyasi maraqların jurnalist maraqlarını üstələməsinin şahidi oluruq.  “Narazı elektorat” adlandırdığınız oxucularınızı bu halda məsələnin digər tərəfləri,yəqin ki, daha çox maraqlandırardı. İş yerlərinin bağlanması, qiymətlərin qəfil yuxarı qalxması və s. Amma bunun əvəzində biz şirənin arxasında dayanana qarşı birtərəfli yanaşmanın, qəzetdən sui-istifadənin şahidi oluruq. Bu da artıq müstəqil jurnalistikanın sərhədlərini aşır.  Sizin üçün bu nə dərəcədə vacibdir ki, qəzetiniz, siyasi maraqları deyil, oxucuların maraqlarını əks etdirsin?

Rauf Arifoqlu: Razıyam. Özümü müdafiə etmək fikrində də deyiləm. Sadəcə məlumat üçün deyim ki, biz qəzetin hər səhifəsində “narazı elektorat”ın könlünü oxşayacaq yazılar, tənqidlər, ifşalar yazmaqla məşğil olmuruq.  Səhifələr bölünüb, hər bir səhifənin özünün konsepsiyası var. Növbətçi redaktor bilir ki, hansı səhifəyə hansı yazılar gedəcək və o səhifələrdə də sizin dediyiniz məsələlər öz əksini tapır.  

“Narazı elektorat” kimdir?  

“Narazı elektorat” deyəndə mən, əslində, Azərbaycan xalqını təsəvvür edirəm. Mən Azərbaycanın ən son nöqtəsində yerləşən bir kənddə doğulmuşam. Oradan Bakıya qədər 450 km-dir. Öz kəndimdə də oluram tez-tez və o yol boyunca olan mənzərələri seyr edə bilirəm. Başqa yerlərə də gedirəm, müqayisə imkanıarım da var. Mən Azərbaycanın necə bərbad vəziyyətdə olduğunu görürəm. Bakıdan kənara çıxanda, alamların necə narazı olduğundan xəbərim var. Çünki telefonlarım açıqdır və hər gün ünvanıma onlarla məlumat gəlir. Sizin dediyiniz o sərhəd şox nazikdir. Narazı elektoratın oxumaq istədiyi sərhəddən sonra yenə də onun gələcəklə bağlı maraqları başlayır.  Biz onun maraqlarını və məlumat almaq haqqını təmin etməyə çalışırıq.

İş yerlərini qeyd etdiniz. Hakimiyyət iş yerləri ilə bağlı kampaniya aparır. 3-4 rəqəm var. President bir rəqəm deyir, digəri ondan 20 000 aşağı rəqəm deyir. Hər halda 600 mindən artıq iş yerləri barədə məlumat var ki, biz bunları araşdırırıq və məlumat veririk. Körpülər məsələsindən tutmuş, bütün ölkəyə aid elə bir sahə yoxdur ki, “Yeni Müsavat” qəzetində ona dair məlumat və ya o məlumatın açılması üçün ekspert rəyi olmasın. “Yeni Müsavat” qəzeti ölkənin bütün siyasi cinahları üçün açıq qəzetdir.

Pəncərədən yaşanan həyat  

İlhamə Qasımlı:Mənim sualım şəxsi sualdır. Bir neçə il əvvəl diqər müxalifət qəzetinin rəhbərini “ifşa” etmək üçün qadın faktorundan istifadə olunmuşdu. Siz, siyasi fəaliyyətinizlə bağlı, özünü-nəzarət rejimi tətbiq edirsinizmı? Özünüzü həyatın hansısa ləziz nemətlərindən məhrum eləyirsinizmi?

Rauf Arifoqlu:Əlbəttə, mən həyat yaşamıram ki. Mən həyata pəncərədən baxıram – ofisimin,  evimin, maşınımın pəncərəsindən. İnsan yaranışdan günahkar yaranır, təlimlərlə günhalardan uzaqlaşmaqa şalışır. Biz də çalışırıq barışaq həyatımızla ki, biz icitimai bir missiyanın daşıyıcısıyıqsa, heç olmazsa adi insanların, o xoşbəxt insanların yaşaya biləcəyi həyat tərzindən bir az uzaq duraq.

Gülnar Əzimova: İllər uzunu Baş Redaktor olmuş, həbsdə yatmış bir jurnalist kimi necə hesab edirsiniz, jurnalistika “qadın işi”dirmi?

Rauf Arifoğlu:Hazırda qəzetimizdə 8 xanım çalışır. Amma vaxtilə, ən çətin məqamlarda, 1998-2003-cü illərdə qəzet kollektivinin yarısından çoxu qadınlardan ibarət idi. Onlar müxtəlif qəzetərə, radiolara getdilər. Xaricə mühacirət edənlər də oldu. Mən 19 ildən yuxarıdır ki, qəzet redaktoruyam. Təxminən 500-dən yuxarı jurnalist gedib-gəlib, onlardan 200-dən yuxarısı hələ də jurnalistikadadır.

Nərgiz Əzimli: Azərbaycanda jurnalist yetişdirilməsinin səviyyəsi barədə nə deyə bilərsiniz? Jurnalistika fakültəsinin tanınmış professorlarından biri deyib ki, ölkədə olan jurnalistika fakültələrini, ümumiyyətlə,  bağlamaq lazımdır.

Rauf  Arifoğlu: Azərbaycanda jurnalistika fakültələri jurnalist yetişdirmir. Bu, birmənalıdır. Mən özüm də jurnalistika fakültəsində oxumamışam. Xahiş eləmişəm ki, bir araşdırma aparsınlar. Məlum olub ki, üzdə olunan, tanınan redaktorların, jurnalistlərin 90 %-i jurnalistika təhsili almamış insanlardır. Bu barədə ciddi düşünmək lazımdır. 

Azərbaycanda jurnalistika iflasını yaşayır. 2005-ci ildə Elmar Hüseynov öldürüləndən sonra jurnalistikaya axın dayanıb. Valideynlər uşaqlarını qəzetlərdə işləməyə qoymurlar. Əvvəl həvəsləndirirdilər, yönəldirdilər ki, yaxşı sənətdir. Ölüm faktından sonra istəmirlər ki, uşaqları jurnalistika ilə məşğul olsunlar, çünki jurnalistləri döyürlər, öldürürlər. Odur ki, məcburi bir iflas yaşayırıq.

Nərgiz Əzimli:Amma, yəqin ki, istisadi səbəblər də rol oyanayır -jurnalistlərin maddi rifahı məsələsi. Siz özünüz işçilərinizə onların tələbatlarını ödəyəcək qədər əmək haqqı verirsinizmi?  

Rauf Arifoğlu:Bu, iqtisadi məsələ deyil. Son vaxtlar, istisnasız olaraq, bütün qəzetlərdə maaşlar ötən illərlə müqayisədə 3-4 dəfə artıb. Artım həm inflyasiya ilə bağlıdır, həm də rəqabətlə. Artıq jurnalistlər 100-150 dollar almırlar. Amma əvvəllər, 5-6 ilə əvvəl elə bizim qəzetdə maaşlar, demək olar ki, belə olub. Amma axın olub bu sahəyə. Biz kifayət qədər yüksək maaş veririk bizim işçilərə, çünki bunu etməsək, başğa qəzetlərə axın olacaq. Artıq jurnalistlər bu peşəyə iş yeri kimi baxırlar. Əvvəllər səngər kimi baxırdılar ki, calışaq, döyüşək, Müsavat iqtidar olsun, biz də gözəl bir günə çıxaq. Açıq deyim sizə, indi jurnalistikada belə bir düşüncə yoxdur. O var ki, bura da iş yeridir və mümkün qədər daha çox maaş almaq yaxşı olardı.

“Yeni Müsavat”çılar kimlərdir? 

Nərgiz Əzimli:Siz əvvəllər gündə 2 səhifə yazı yazırdinız, özünüz də siyasi partiyanın rəhbırlərindən biri idiniz. Jurnalistlərinizin partiyalılıq vəziyyəti necədir?

Rauf Arifoğlu: Mən hakimiyyətə münasibətdə bir vətəndaş və bir jurnalist kimi qərəzliyəm, əgər bunu qərəz hesab eləmək mümkünsə. Yəni mən narazıyam bu hakimiyətdən və onun getməsini istəyirəm və bunun rəhbərlik etdiyim qəzetdə inikasını görürəm. Amma qəzetdə işləyənlərin hamısı partiyalı deyil. Bizim qəzetdə partyalı jurnalistlərin sayı azdır. Amma hamısı “narazı elektorat”ın təmsilçiləridir. Məsələn, əməkdaşlarımızın böyük hissəsi köçkün ailələrindən, Qarabağ elektoratındandır. Bunu mən müəyyənləşdirməmişəm. Bu, ənənəvi olaraq belə olub. Onlar səmimi şəkildə bütün tayfa ilə, ailəliklə hamısı indiki hakimiyyətdən narazıdırlar və o narazılığı dəyişdirmək üçün kifayət qədər böyük dəyişikliklər baş verməlidir ölkədə. Mən hesab edirəm ki, mən yazanda düzünü yazıram. Mən buna inanmasam, yaza bilmərəm. Mən baxışımı vicdanlı şəkildə, öz elektoratımı aldatmadan əks etdirirəm.

Gülnar Səlimova:Bu gün həm qəzetlərdə, həm televiziyada qeyri-səmimilik və riyakarlıq müşahidə olunmaqdadır. Siz bunu necə izah edirsiniz?  

Rauf Arifoğlu:Jurnalistika – bir sənətdir, biz də aktyorlarıq, oynayırıq. Sevmədiyin rolu oynamaq, əlbəttə ki, çətindir. Mən hal-hazırda öz sevdiyim rolu oynayıram. Bizdə televiziyaya gedən həmkarlarım var. Onlar mənəvi cəhətdən əziyyət çəkirlər. Çox çətindir onlara.

Sevinc Osmanqızı: Əgər hakimiyyət, sizcə, müsbət bir iş görərsə və ya görübsə, siz bunu etiraf edəcəksinizmi? Olubmu belə şey?

Rauf Arifoğlu:Əlbəttə. Misal elə bugünkü nömrədə olmalıdır. Hakimiyyət ATƏT-in Minsk Qrupundan imtina edib. Biz bunu çox müsbət addım kimi qitmətlənidiririk.  

Sevinc Osmanqızı:Həmin məqalənin başlığı necədir?

Rauf Arifoğlu:“Hakimiyyətdən şok addım”.

Sevinc Osmanqızı:Şok addım?

Rauf Arifoğlu: Amma məqalənin içərisində bu addım təqdir olunur. Eyni zamanda bu yaxınlarda BMT-dən Qarabağla bağlı qətnaməni keçirəndə 6-7 açıq müsbət, hətta bizi elektorat və partiya rəhbərliyi qarşısında qınağa salan yazılar dərc etdik. Bu, çoc güclü addım idi ki, Azərbaycan BMT-dən Dağlıq Qarabağla bağlı qətnaməni keçirə bildi. Mən indi də bunu deməyə məcburam ki, Azərbaycan hökuməti çox yaxşı addım atmış oldu. Bu, çox gözəl bir iş idi. Ermənilərin indiki kimi darmadağın halda daha da çaşğın vəziyyətə salmaq, doğrudan da, misilsiz addım idi. Bunu necə etiraf etməmək olar?

Gülnar Səlimova:Hakimiyətdə oxuyurlarmı qəzetinizi?

Rauf Arifoğlu: Çox oxuyurlar. Qəzetimizin təminən 4-5 min nüsxəsini məmurlar oxuyurlar. Bizi xalq və narazıların arasında oxuyan çoxdur. Amma onlar necə oxuyurlar? Onlar gedib köşkdən qəzeti alırlar, oxuyub qaytarırıar. Əvvllər bizim həmkarlar qaçqın evlərində olduğu üçün mən öyrənmişdim ki, on ev 1 qəzet alırdı. Uşaqlar evə gedəndə görürdülər ki, qəzet o qədər vərəqlənib ki, kağız öz keyfiyyətini itirib. Amma məmurlar pulunu verib oxuyurlar. Bizim müxalifət liderlərimiz qəzeti səhər yuxudan duran kimi internetdən oxuyurdular. Bakıda haradasa 300-500 oxucunu buna görə itirirdim. Mən bunu biləndə bizim texniki şöbədən xahiş elədim ki, qəzeti səhər saat 11-dən sonra internetə qoysunlar. Bu yolla oxucuların yarısını bərpa etdim.

Nərgiz Əzimli:Qarşıdan president seçkiləri gəlir. Şərt deyil ki, İsa Qəmbr olsun. Elə bir siyasətçi varmı ki, siz onu President kimi görürsünüz?  

Rauf Arifoğlu:Var. Özüməm. İsa Qəmbərdən sonra.  

Nərgiz Əzimli:Elə isə, seçkilərdə iştirak etmək niyyətiniz varmı?  

Rauf Arifoğlu:İsa bəy desəydi ki, mən seçkilərdə iştirak etmirəm və etməyəcəyəm, mən o barədə düşünərdim. İsa bəy deyir ki, mən iştirak edəcəyəm, mən ona səs verəcəm. 

Nərgiz Əzimli:Sizə elə gəlmirmi ki, Azərbaycan cəmiyyəti yeni siyasətçilər tələb edir?

Rauf Arifoğlu:Köhnələrə nə olub, nə elədilər ki?  

Arzu:Elə məsələ də ondan ibarətdir -- köhnələr nə elədilər ki?

Rauf Arifoğlu:Bizdə gerçək seçki keçirilsə, o müəyyən edər ki kim getsin, kim qalsın. Müxalifət gecikir, geri qalır, buna şübhə yoxdur. Hakimiyyətdə ingilis dili öyrənirlər, bizimkilər heç maraqlanmırlar, kitabı açmırlar. Bu proses var. Amma bu əsas vermir ki, müxalifət getsin, başğaları gəlsin. Əvvəla o başğası yoxdur. Qərbdə və Türkiyədə müxalifətçilik partiya sistemi olduğu üçün həm də çox gəlirli, həyatını təmin edən bir sahədir. Partiyalar dövlətdən, büdcədən vəsait alırlar. Onların parlamentdə heç bir üzvü olmayan partiyası 5%-lik baryeri keçəndə büdcədən pul alır. Azərbaycanda müxalifətçilik çox fəlakətli bir peşədir. Pul yox, təqiblər var. Bir az əvəl dediyim ki, dost-tanış toyuna da çağırmaqdan çəkinir. “Siyasi zənci”yik biz. Odur ki, müxalifətə gələnlər də yoxdur. Adam göstərin ki, son 5 il ərzində siyasətə girib, uğur qazanıb, biz də ona səs verək.

Sevinc Osmanqızı:President seçkilərində kimin maraqlarını ifadə edəcəksiniz -partiyanın, özünüzün, xucuların?

Rauf Arifoğlu:Mənim “Yeni Müsavat” qəzetinə rəhbərlik etməyim Azərbaycanda ölkə siyasətinə təsir edir. İmkanım daxilində çalışacam ki, gələcəkdə də təsir eləsin, çünki mən bu təsiri ölkə üçün lazımlı hesab edirəm. Bu təsir olmasaydı, Azərbaycanda hakimiyyətin nəzarətində olmayan müstəqil qəzetlərinin sayının biri az olacaqdı.